|
Domy tyrolskie
 Zachowane w dobrym stanie domy tyrolskie stanowią unikatowy
i oryginalny typ architektury drewnianej. Budowa domów w
osadzie Erdmannsdorf-Zillerthal rozpoczęła się od budowy
tzw. „domu próbnego” w stylu zbliżonym do tyrolskiego,
następnie po spaleniu, w jego miejscu postawiono „gospodę
tyrolską” (obecnie „Restauracja pod kasztanami” ). Kolejne
domy tyrolskie różniły się wielkością, pod względem formy
były w zasadzie bardzo do siebie podobne. Wzorcowe
gospodarstwo tyrolskie składało się z jednego jedno lub
dwupiętrowego budynku (tzw. „Streckof”) na planie
prostokąta, pokryte popularnym na Śląsku dachem grzbietowym.
Budynek składał się z części mieszkalnej, stajni i stodoły,
niektóre domy posiadały jeszcze rampę wokół górnego piętra
stodoły. Część mieszkalna wykonana była z drewnianych bali,
otoczona gankiem i zakończona głęboko opadającym dachem.
Najbardziej charakterystyczne dla domów tyrolskich są
drewniane balkony, wsparte na bogato zdobionych wspornikach.
Balustrady balkonów są bogato profilowane, a w dekoracjach
balkonów odminują motywy roślinne, np. w kształcie
rozwiniętego kielicha tulipana lub lilii. Prostsze
balustrady są zdobione ornamentem geometrycznym, złożonym z
motywów serca, kwadratu, gwiazdy, czy trójliścia. Dół
balustrady to najczęściej grzebień wycięty w jaskółczy ogon.
Na uwagę zasługuje domu należącego niegdyś do cieśli
Johannesa Lublassera, na którego balkonie po dziś dzień
widnieje napis: w języku niemieckim „Błogosław Boże króla
Wilhelma III”. Wyposażenie wnętrza domu tyrolskiego było
najczęściej skromne, ale centralną cześć powierzchni
mieszkalnej zawsze zajmował murowany piec.
W latach 1838-1840 wybudowano 56 domów tyrolskich w
Mysłakowicach oraz pobliskiej Sosnówce. Na pamiątkę doliny w
Austrii, którą Tyrolczycy musieli opuścić w 1837 roku, swoją
nową osadę w Mysłakowicach nazwali Zillerthal.
|
